«« و کوهها و پرندگان را مُسَخَّر داوود ساختيم که با او تسبيح (خدا) ميگفتند ، و ما قادر بر انجام اين کار بوديم. »»

بضي گفته اند منظور همان ((تسبيح تکويني)) است که با زبان حال در همه موجودات جهان صورت ميگيرد ، چرا که هر موجودي نظامي دارد بسيار دقيق و حساب شده که از خداوندي حکايت ميکند که هم پاک و منزّه است ، و هم داراي صفات کمال ، بنابراين نظام شگفت انگيز عالم هستي در هر گوشه اي تسبيح (پاک شمردن از نقايص) است و حمد (ستايش در برابر صفات کمال). اما گروهي نيز گفته اند که اين تسبيح يک نوع تسبيح توأم با درک و شعور است که در باطن ذرّات عالم وجود دارد و هنگامي که صداي داوود(عليه السلام) را به وقت مناجات و تسبيح مي شنيدند با او هم صدا مي شدند و زمزمه تسبيح آنها در هم مي آميخت. درست است که اين تسبيح عمومي است ولي همگان آن را درک نميکنند ، اين روح بزرگ داوود(عليه السلام) بود که در اين حالت با درون و باطن عالم هستي هم راز و هماهنگ ميشد ، و به خوبي احساس ميکرد کوهها و پرندگان با او هم صدا هستند و تسبيح گويان. در عين حال تضادي ميان اين تفاسير نيست و جمع ميان آنها امکان پذير است. در روايات آمده است که شخصي از پيامبر اکرم(صلوات الله عليه و آله) مُعجزه اي خواست . حضرت تعدادي ريگ را در دست گرفت و از آنها خواست تا خداي را تسبيح گويند ، و همراهان شنيدند که ريگها تسبيح گفتند.

«« آيا نديدي که براي خدا تسبيح مي‎کنند تمام آنها که در آسمان ها و زمين اند و همچنين پرندگان به هنگامي که بر فراز آسمان بال گسترده اند ، هريک از آنها نماز و تسبيح خود را مي‎داند ، و خداوند به آنچه انجام مي‎دهند عالم است. »»  سوره نور/ آيه41 تفسير صافي :

(( آسمانهاي هفتگانه و زمين و کساني که در آنها هستند همه  تسبيح او  مي گويند ، وهرموجودي تسبيح وحمد اومي گويد ، ولي شما تسبيح آنها را نمي فهميد او حليم و آمرزنده است. ))

سوره اِسراء / آيه44 تفسير نورالثقلين ، ج3 ، ص168 :

يکي از ياران امام صادق(عليه السلام) ميگويد : از تفسير اين آيه سؤال کردم ، امام(عليه السلام) فرمود: « آري هر چيزي تسبيح و حمد خدا ميگويد حتي هنگامي که ديوار مي شکافد و صدايي از آن به گوش ميرسد آن نيز تسبيح است. » از پيامبر اکرم(صلّي الله عليه و آله و سلّم) نقل شده که فرمود : « علامت داغ در صورت حيوانات نگذاريد و تازيانه به صورت آنها نزنيد ، زيرا آنها حمد و ثناي خدا ميگويند. » و نيز از امام صادق (عليه السلام) نقل شده : « هيچ پرنده اي در صحرا و دريا صيد نميشود و هيچ حيوان وحشي به دام صياد نمي افتد مگر به خاطر ترک تسبيح. » امام باقر(عليه السلام) صداي گنجشکاني را شنيد ، فرمود : « اينها تسبيح خداوند بزرگ را ميگويند و روزي خود را از او ميخواهند. » شخصي از امام باقر(عليه السلام) درباره اين آيه سؤال نمود و پرسيد آيا ميفرماييد درخت خشکيده نيز خداي را تسبيح ميکند؟ امام(عليه السلام) فرمود : « آري ، مگر نشنيده اي چوب هايي را که در خانه ها بکار رفته چگونه به صدا در ميآيد ، اين همان تسبيح چوب خشک است که ميگويد: سُبْحانَ اللهِ عَلي کُلِّ حال (خداوند در هرحالتي ، از همه عيوب و نقايص ، پاک و منزه است). » از رسول خدا(صلوات الله عليه و آله) روايت شده که فرمود : « وقتي مرگ نوح فرا رسيد به دو فرزند خود گفت : من شما را امر ميکنم به تسبيح و حمد خدا ، چون اين دو کلمه ، نماز هر چيز است ، و با همين دو کلمه است که هر چيزي روزي ميخورد. »

آسمانهاي هفتگانه و زمين و کساني که در آنها هستند همه تسبيح او       مي گويند ، وهرموجودي تسبيح وحمد اومي گويد ، ولي شما تسبيح         آنها را نمي فهميد . او حليم و آمرزنده است.

در آيات مختلف قرآن سخن از تسبيح و حمد موجودات عالم هستي در برابر خداوند بزرگ به ميان آمده که شايد از همه صريح تر آيه مورد بحث باشد که بدون هيچ گونه استثناء همه موجودات عالم هستي ، زمين و آسمان ، ستارگان و کهکشانها ، انسان ها و حيوانات و برگهاي درختان و حتي دانه هاي کوچک اتم را در اين تسبيح و حمد عمومي شريک ميداند. قرآن مي گويد عالم هستي يکپارچه زمزمه و غوغاست ، هر موجودي به نوعي به حمد و ثناي حق مشغول است ، و غُلغُله اي خاموش در پهنة عالم هستي طنين افکنده که بيخبران ، توانايي شنيدن آن را ندارند ، اما انديشمنداني که قلب و جانشان به نور ايمان زنده و روشن است ، اين صدا را از هر سو به خوبي به گوش جان ميشنوند . جمعي معتقدند که همه ذرات موجودات اين جهان اعم از آنچه ما آن را عاقل ميشماريم يا بيجان و غير عاقل ، همه داراي يک نوع درک و شُعورند ، و در عالم خود تسبيح و حمد خدا ميگويند ، هرچند ما قادر نيستيم به نحوه درک و احساس آنها پي ببريم و زمزمه حمد و تسبيح آنها را بشنويم.آياتي مانند 74 بَقَره «« بعضي از سنگها از ترس خدا از فراز کوه ها به پايين مي افتند. »» و آيه 11 فُصِّلَت «« خداوند به آسمان و زمين فرمود از روي اطاعت يا کراهت به فرمان من آييد ، آنها گفتند ما از درِ اطاعت مي آييم»» را ميتوان گواه بر اين عقيده گرفت.